Flet: instrument dęty drewniany, wargowy, o 2 podstawowych postaciach: poprzecznej (flauto traverso) i podłużnej (flauto dolce, w języku niemieckim Blockflöte). Skala fletu poprzecznego sięga od h (c¹) do d⁴ (fis4) - flet jest więc instrumentem wysokiego rejestru, używanym w muzyce solowej oraz w orkiestrze do realizacji najwyższego głosu. Budowany także w odmianach: piccolo - o skali wyższej o oktawę, fletu altowego - o stroju niższym o interwał kwarty lub kwinty.

     Piccolo (pikolo, pikulina): instrument muzyczny z grupy aerofonów, rodzaj fletu poprzecznego o najmniejszych rozmiarach. Skala piccolo obejmuje dźwięki od d² do h⁴, w zapisie nutowym partia tego instrumentu jest notowana o oktawę niżej od rzeczywistego brzmienia.

(Źródło: Internetowa Encyklopedia WIEM Onet.pl)

Historia rozwoju fletu:

     Flet jest jednym z najstarszych instrumentów dętych drewnianych. Znany był już ludom epoki starożytnej (Chińczykom, Egipcjanom, Grekom), stanowiąc ważny element ich kultury muzycznej. W ciągu wieków flet przechodził różne fazy rozwoju swej budowy. Początkowo posiadał postać prymitywnej rury z otworem ustnikowym na końcu lub w środku, później składał się z szeregu rur o różnych długościach, powiązanych w całość dla wydobycia z instrumentu bogatszej melodii (tzw. fletnia Pana, bożka ze świata mito-logii greckiej). Inny, doskonalszy system fletu to pojedyncza rura z licznymi otworami, które zamyka się i otwiera palcami, a tym samym skraca się lub wydłuża drgający słup powietrza, stanowiący źródło zróżnicowanych dźwięków. W późniejszym okresie średniowiecza znane są w Europie dwa rodzaje fletów: podłużny, z dzióbkowym ustnikiem, zbudowany na wzór fujarek (niem. Schnabelflöte), oraz poprzeczny, bez ustnika, trzymany w położeniu prawie poziomym (niem. Querflöte). Z tych dwóch rodzajów pierwszy typ instrumentu cieszy się zrazu większą popularnością i nosi nazwę fletu.

     Dopiero w XVII w. flet poprzeczny dochodzi do większego znaczenia, a obecnie jest jedynym rodzajem fletu używanym w orkiestrze. Zanim jednak osiągnął dzisiejszą doskonałość brzmienia, ulegał licznym przemianom, stopniowo kształtującym jego współczesną strukturę. M. Praetorius, niemiecki kapelmistrz i teoretyk muzyki, żyjący na przełomie XVI i XVII w., poddał myśl powiększenia odległości między otworem dla zadęcia a otworami zakrywanymi za pomocą palców. Tą drogą uzyskano czystszą intonację, a w konstrukcji instrumentu zaznaczył się podział na dwie części. Francuzi zastosowali trójdzielną budowę fletu, wprowadzając tzw. stopę o beczułkowatym zakończeniu. Ta część instrumentu była wymienna i służyła do regulowania stroju. W tym samym celu posługiwano się również korkiem, umieszczonym przy końcu głowy fletu. Z czasem dodano w stopie fletu otwór zamykany klapą (tzw. klapa dis), ponadto powszechnie przyjęto stożkową (koniczną) budowę instrumentu, wpływającą na poprawność intonacji. W w. XVIII stale zwiększa się ilość otworów bocznych i zamykających je klap, udoskonala się ich budowa. Flet o konicznej budowie dochodzi w następnym stuleciu do szczytu rozwoju w modelu Meyera lub w bardziej jeszcze skomplikowanym systemie Schwedlera-Kruspego. W drugiej połowie w. XVIII pojawiają się prace teoretyczne, omawiające grę na flecie i podające wskazówki do jej nauki (J. J. Quantza, J. G. Tromlitza i in.).

     W ciągu XIX w. niemiecki flecista T. Böhm wprowadza zasadniczą zmianę w konstrukcji instrumentu, odrzuca bowiem dawny model z nadmiarem klap dodawanych z boku, utrudniających technikę gry, a flet swojego pomysłu opiera ściśle na zasadach akustyki. Przyjętą zrazu budowę stożkową zmienia na cylindryczną. Bezpośrednie zakrywanie otworów palcami zastępuje obsługiwaniem mechanizmu dźwigni i klap, które podnosząc się i opadając odkrywają lub zakrywają otwory. Flet Böhma w porównaniu z dawnymi typami zyskał ogromnie na czystości i miękkości brzmienia dźwięków, dawał możliwość wydobycia prawie wszystkich trylów, a skalą swoją obejmował oktawę czterokreślną. Te zalety zapewniły mu powszechny udział w nowoczesnej orkiestrze, a kompozytorów skłoniły do pisania bogatszych, skomplikowanych technicznie partii fletowych. Nowy instrument dzięki swej dogodnej konstrukcji zyskał zwolenników na całym świecie. Nadmienić należy, że autorstwo tego ostatniego pomysłu udoskonalenia fletu jest kwestią sporną. Przypisuje się je również Szwajcarowi, W. Gordonowi, którego konstrukcję miał T. Böhm przejąć i z nieznacznymi tylko zmianami zastosować w instrumencie noszącym obecnie jego imię.

(Źródło: Szkoła na Flet, E. Towarnicki)

Czy flet poprzeczny ma coś wspólnego z "Gwiezdnymi Wojnami" George'a Lucasa? Nie!? Przekonaj się sam ;)